جنسيت و جامعه

پسر يا دختر به دنيا آمدن شما پيامد مهمي براي همه ي جنبه هاي زندگي تان خواهد داشت. از انتظاراتي كه ديگران در جامعه از شما دارند، تا رفتار ديگران با شما، و رفتار خودتان.

اين امر صرف نظر از جامعه اي كه فرد در آن متولد شده در همه جا صادق است. هر چند اين پيامدها در جوامع گوناگون با هم فرق دارند. تقريباً همه جوامع بر پايه ي تفاوت هاي جنسيتي ميان زن و مرد سازمان يافته اند.

اصطلاح جنس بر تفاوت هاي بيولوژيك ميان زن و مرد دلالت دارد. حال آنكه جنسيت ناظر بر ويژگي هاي شخصيتي و رواني است كه جامعه آن را تعيين مي كند و با مرد يا زن بودن و به اصطلاح مردانگي و زنانگي همراه است.

"جامعه شناسي جنسيت" به اين نابرابري هاي جنسيتي، فرآيند هاي جهاني شدن گسترش تقسيم كار جنسي در سطح جهان و زنانه شدن فقر مي پردازد."زنانگي " و "مردانگي" نه ويژگي هايي ذاتي، مطلق و فراسوي زمان و مكان، بلكه مقولاتي اجتماعي و فرهنگي، ساخته و پرداخته ي شرايط تاريخي معين و گاه حتي دست خوش نيازهاي سياسي و اقتصادي زود گذراند. از اين رو نگرش انتقادي به مقوله ي جنسيت نه تحليلي از ذات اين پديده بلكه كنكاشي است مشخص و تاريخي در جنبه هاي مختلف زندگي اجتماعي، فرهنگي و سياست.

امشب از آسمان ديده تو

روي شعرم ستاره مي بارد

در سكوت سپيد كاغذها

پنجه هايم جرقه مي كارد

شعر ديوانه تب آلودم

شرمگين از شيار خواهش ها

پيكرش را دوباره مي سوزد

عطش جاودان آتش ها

آري، آغاز دوست داشتن است

گر چه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم

كه همين دوست داشتن زيباست

از سياهي چرا حذر كردن

شب پر از قطره هاي الماس است

آنچه از شب بجاي مي ماند

عطر سكر آور گل ياس است

 آه، بگذار گم شوم در تو

كس نيابد ز من نشانه من

روح سوزان آه مرطوبت

بوزد بر تن ترانه من

آه، بگذار زين دريچه باز

خفته در پرنيان رؤياها

با پر روشني سفر گيرم

بگذرم از حصار دنياها

داني از زندگي چه مي خواهم

من تو باشم، تو، پاي تا سر تو

زندگي گر هزارباره بود

بار ديگر تو، بار ديگر تو

آنچه در من نهفته دريائيست

كي توان نهفتنم باشد

با تو زين سهمگين توفاني

كاش ياراي گفتنم باشد

 بسكه لبريزم از تو، مي خواهم

بدوم در ميان صحراها

سر بكوبم به سنگ كوهستان

تن بكوبم به موج درياها

 بسكه لبريزم از تو، مي خواهم

چون غباري ز خود فرو ريزم

زير پاي تو سر نهم آرام

به سبك سايه تو آويزم

 آري، آغاز دوست داشتن است

گر چه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم

كه همين دوست داشتن زيباست.

از بزرگ بانوی سرزمینم فروغ